Siyasal Yozlaşma Olgusu ve Siyasetin Finansmanı Arasındaki İlişkiye Genel Bir Bakış

Ayfer DAĞDELEN
5.132 1.631

Öz


Siyasal yozlaşma olgusu, modern öncesi dönemde siyasal ahlak kavramının bakış açısıyla değerlendirilmiş; yönetenlerin meşruiyetini Tanrıdan, ilahi güçten aldıkları bu dönemde siyasal ahlak da Tanrısal ahlak anlayışı çerçevesinde temellendirilmiştir. Bu anlamda siyasal ahlakı bozan davranış ve eylemler siyasal yozlaşma olarak adlandırılmıştır. Yöneten-yönetilen ilişkisinde yönetenlerin erdemli ve adil olmaları siyasal ahlak için iki önemli koşul olarak kabul edilmiş; siyasal ahlakın ilk ihlalleri olarak da siyasi iftira ve yalancılık gösterilmiştir. Modern döneme geçişle birlikte, yöneten-yönetilen ilişkisindeki değişime, siyasal yapının işleyişindeki farklılaşmaya bağlı olarak siyasal ahlak ve siyasal yozlaşma kavramları değişmiş ve içerik olarak genişlemiştir. Siyasal yozlaşma kavramının içerik olarak genişlemesine neden olan etken, siyasal alanın genişlemesi ve siyasal aktörlerin artmasıdır. Özellikle, siyasal partilerin siyasal yaşam içinde temel öğe olmaları ve siyasal partiler arasındaki siyasal iktidar yarışı siyaset yapma yöntemlerini de değiştirmiştir. Siyaset, propaganda ve inandırma yöntemlerinin yoğun olarak kullanıldığı bir alan olmuştur. Bu çok yönlü ilişki biçiminin kullandığı en önemli araç paradır. Siyasal partilerin seçim kampanyaları ve parti harcamaları için gerekli olan parayı elde etme ve kullanma biçimlerinden doğan ihlaller önemli siyasal yozlaşma nedeni olarak değerlendirilmiştir. Bu nedenle siyasetin finansmanı, yönetişim ve sürdürülebilir kalkınma gibi konuları da içine alacak biçimde toplumsal ve siyasal sonuçları olan bir olgudur. Bu çalışma, siyasetin finansmanını siyasal yozlaşma olgusuna olumsuz etkileri açısından ele almakta ve bu olumsuz etkileri önleyecek yöntemleri de değerlendirmektedir.

Anahtar kelimeler


Siyasal ahlak, siyasal yozlaşma, siyasetin finansmanı.JEL Kodu: H83

Tam metin:

PDF

Referanslar


AKTAN, Coşkun Can, (2001), “Siyasal Ahlak ve Siyasal Yozlaşma”, Yolsuzlukla Mücadele Stratejileri, Hak-İş Yayınları, Ankara, s.51-68.

AKYÜZ, Ünal, (2009), “Siyaset ve Ahlak”, Yasama Dergisi, Sayı: 11, s.93-129.

ARSLAN, Ahmet, (1998), Felsefeye Giriş, Vadi Yayınları, Ankara.

BAYBURTLUGİL, Terc- i Nureddin, (1982), Nizamülmülk Siyasetname, Dergah Yayınları, İstanbul.

ÇİÇEK, Kemal, (1997), “Siyasetname Kültürümüze Göre Siyasetteki Yozlaşma ve İdeal Siyaset”, Yeni Türkiye: Siyasetteki Yozlaşma Özel Sayısı II, Sayı:14, s.138413

DAVER, Bülent, (1993), Siyaset Bilimine Giriş, Siyasal Kitabevi, Ankara.

DEMİREL, Savaş, (2011), “Siyasi Partilerin Mali Denetimi”, Sayder Dış Denetim Dergisi, Sayı:3, s. 212-219.

ERDOĞAN, Mustafa, (1997), “Siyasal Yozlaşma ve Türkiye Örneği”, Yeni Türkiye: Siyasette Yozlaşma Özel Sayısı I, Sayı: 13, s. 160-165.

GENÇKAYA, Ömer Faruk, (2008), “Political Finance, Conflict Of Interest and Accountability in Turkey: Implications for Democracy”, Corruption and Democracy: Political Finances-Conflicts of Interest-Lobbing-Justice, Council of Europe Publishing, Strasbourg, p. 69-82.

GÖZE, Ayferi, (1995), Siyasal Düşünceler ve Yönetimler, Beta Basım Yayım Dağıtım A.Ş., İstanbul.

HAYEK, Friedrich August, (1973), Law, Legislation and Liberty Vol.1, Chicago University Press, Chicago.

KAPANİ, Münci, (2002), Politika Bilimine Giriş, Bilgi Yayınevi, Ankara.

KARAHAN, Abdülkadir, (1949), Fuzuli, Muhiti, Hayatı ve Şahsiyeti, Horoz Basımevi, İstanbul.

KARAKOYUNLU, Yılmaz, (1997), “Siyaset ve Ahlak”, Yeni Türkiye: Siyasette Yozlaşma Özel Sayısı I, Sayı: 13, s.200-205.

KIRBAŞ, Sadık, (2012), Türkiye’de Kayıt Dışı Ekonomi, Yolsuzluk Siyasetin Finansmanı, Phoenix Yayınevi, Ankara.

KIŞLALI, Ahmet Taner, (1998), Siyasal Sistemler, İmge Kitabevi, Ankara.

KIŞLALI, Ahmet Taner, (2002), Siyaset Bilimi, İmge Kitabevi, Ankara.

KOCAHANOĞLU, Osman Selim, (1994), Gerekçeli Siyasal Partiler ve Seçim Mevzuatı, Temel Yayınları, İstanbul.

MUMCU, Ahmet, (1985), Osmanlı Devletinde Rüşvet, İnkılap Kitabevi, İstanbul.

YILMAZ, Coşkun, (1997), “Siyasetnamelere Göre Siyasetin Yozlaşması ve Temiz Siyaset İlkeleri”, Yeni Türkiye: Siyasette Yozlaşma Özel Sayısı II, Sayı:14, s.136613

ORÇUN, Çağatay ve DEMİRTAŞ, Mehmet Can, (2013), “Milletvekili Adaylarının Seçim Kampanyalarının Finansmanı: 2011 Genel Seçimlerine İlişkin Bir İnceleme”, Ege Akademik Bakış, C:13, Sayı: 1, s. 53-62.

ORTAYLI, İlber, (1997), “Yozlaşma Korkusu”, Yeni Türkiye: Siyasette Yozlaşma Özel Sayısı II, Sayı:14, s.1342-1344.

ÖZKAN, Azzem, (2002), “Ülkemizde Siyasi Partilerin Muhasebe Kayıt Düzeni ve Denetimi”, Muhasebe ve Denetime Bakış, Yıl: 2, Sayı:7, s. 61-72.

PALTIEL, Khayyam Z., (1980), “Public Funding Abroad, Contrast and Effects”, Michael J. Malbin (ed.), Parties, Interest Groups and Campaign Finance Laws, American Entterprise Institute, Washington DC, p. 354-370.

PINTO-DUCHINSKY, Michael, (1981), “British Political Finance 1830-1980”, American Enterprice Institute for Public Policy Reserch, Washington and London.

ŞENEL, Alaeddin, (1995), Siyasal Düşünceler Tarihi, Bilim ve Sanat Yayınları, Ankara. TACAR, Pulat, (1997), Siyasetin Finansmanı, Doruk Yayımcılık, Ankara.

UZUN, Cem Duran, (2010), Anayasa Hukuku Açısından Siyasi Partilerin Finansmanı, Adalet Yayınevi, Ankara.

UZUN, Cem Duran, (2011), “Anayasa Önerilerinde Siyasi Partilerin Finansmanı ve Yeni Bir Öneri”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, Sayı: 24, s. 235-258.

YÜKSEL, Cüneyt, (2010), Siyasette Etik: Dünya’da ve Türkiye’de Siyasette Etik, Siyasetin Finansmanı, Yasal Altyapı ve Uluslararası Uygulamalar, Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi, İstanbul.